Επί 32 συναπτά έτη είχα την χαρά, την τιμή & το προνόμιο να έχω για πατέρα μου τον Δημήτρη Ξυδάκη του Αγγελή & της Μαρίας, από τις απόγευμα της Παρασκευής 21/7/06 έχω πιά μόνο την γλυκιά του ανάμνηση και την άυλη πλέον παρουσιά του μέσα μου.
Τα λόγια είναι μικρά για να σκιαγραφήσουν την απώλεια, τον βουβό πόνο, την οδύνη,
το κενό, και το θρήνο...
Εξάλλου πώς να εκφράσεις με λέξεις την απλόχερη αγάπη του που πάντα μας έδινε, μέρα & νύχτα ακάματα για όλη του τη ζωή...μόνο με τα πλάτη των ωκεανών συγκρίνεται.
Πως να χαρακτηρίσεις την αυταπάρνηση και την έλλειψη εγωϊσμού του ως πρός την οικογένεια του, τουλάχιστον μοναδική και σπάνια στις μέρες μας, όπου το εγώ μας προσπαθεί κάθε μέρα να ξεπεράσει τις κορυφογραμμές του έβερεστ.
Ο πατέρας μου πέρα απο ιδανικός γονιός ήταν και ιδανικός σύντροφος για τη μητέρα μου.
Ήταν πάντα μαζί, από την πρώτη μέρα που ενώθηκαν μέχρι την τελευταία τους.
Αλληλοσυμπλήρωναν ο ένας τον άλλον με μοναδικό τρόπο. Ερωτευμένοι & αγαπημένοι μετά από περίπου 35 χρόνια γάμου. Περίμεναν κάθε μέρα με λαχτάρα ο ένας τον άλλον μέχρι να γυρίσει από τη βάρδια ο μπαμπάς. Μαζί στη βόλτα, στον κήπο, στο σπίτι, στις δουλειές, στα δύσκολα, στα νοσοκομεία, στις χαρές και τις λύπες.
Μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος όπως λέει και ο παπάς στο γάμο.
Τώρα δίνουν το επόμενο ραντεβού τους στους ουρανούς...
Πατέρα μου γλυκέ ελπίζω τώρα πια να ξεκουραστείς εκεί στην αγκαλιά των ουρανών & των αγγέλων...και να βρείς όλους τους καλούς σου φίλους.
Στέλνε μας καμιά συμβουλή εδω κάτω...
Μας λείπεις, σε αγαπάμε, ήσουν ότι καλύτερο είχαμε εσύ και η μαμά...
Ευχαριστούμε για τα απειράριθμα πράγματα που έκανες για εμάς τόσα χρόνια.
Ο υιός σου Αγγελής Δ. Ξυδάκης.
Περισσότερα... »
